Nie wiem. Chciałabym, żeby Kinga może niekoniecznie odziedziczyła pasję szycia ale żeby pokazywała, że kocha świat i świat kocha ją. Chciałabym, żeby wierzyła w swoje możliwości. Moim pragnieniem jest, żeby nawet z łez wyciągała pozytywne nauki. To też moja pasja. Króliki to wszystko mi dają. Więc tak, niech te wszystkie wartości z mojej pasji odziedziczy w najlepszym dla siebie sposobie życia.

Nie każdy potrafi szyć, nie każdy ma możliwości szycia, nie wszyscy tego chcą. Myślę jednak, że wiele osób zaczyna podobnie jak ja widząc, że to coś daje. Kilka dziewczyn dziękowało mi za wskazanie miejsca w życiu, jedna założyła galerię do której własnoręcznie szyje. Tak, myślę, że inspiruję, wskazuję, pokazuję, że można.

Jakiś czas temu trafiłam raz na blog kobiety ze Szwecji, Która pisała o moim króliku... Napisała, że będąc na Śląsku z wizytą u rodziny, spotkała w sklepie tego oto królika i od razu musiała go mieć. Zachwycała się nim i żałowała, że nie zna osoby, która go uszyła. Bo, według niej, musi to być bardzo miła osoba, skoro takie cuda tworzy. To dodało mi skrzydeł.